Taki tytuł miały warsztaty, na których byłam w ostatni weekend sierpnia...warsztaty taneczne.
Magiczne miejsce u stóp gór, piękne widoki, fantastyczna atmosfera, cudowne uczestniczki.
Każda z nas podróżowała wgłąb swojego serca. Na początek, w piątek potańcowałysmy integracyjnie i radośnie :) Wieczór zakończył się czymś bardzo ważnym, myślę, że dla każdej z nas; medytacją serca... Zaprosiłam do tej medytacji mojego Najlepszego Przyjaciela... i wtedy nasunął mi się taki obraz serca w sercu... Dla mnie bardzo wymowny, piękny i dający radość, nadzieję, poczucie bezpieczeństwa.
Sobota była bardzo kreatywna; tańcowałyśmy, malowałyśmy docierając do zakątków naszych serc...
Wieczorem czekał nas nocny marsz... oj miałam lekkiego stracha, nie było jednak tak źle- za to widoki nocą- góry w blasku księżyca... eh....Bardzo dużo przemyśleń podczas tego marszu...
Ostatni dzień był dniem pracy nad wyobraźnia i głosem, dniem relaksu.
Naprawdę przeżycia i refleksje niesamowite, nie da się tego tak w kilku zdaniach opisać...
Za to zapraszam do przeczytania opowiadania Bruna Ferrero:
NAJPIĘKNIEJSZE
SERCE
"Pewien młodzieniec chwalił się że ma najpiękniejsze serce w dolinie.
Chwalił się nim na rynku
i zebrał się ogromny tłum by je podziwiać bowiem było w swym kształcie
perfekcyjne.
Nie miało żadnej skazy, było przepiękne, gładkie i błyszczące.
Biło bardzo żywo.
Chłopak krzyczał na cały głos że nikt nie ma piękniejszego serca od niego
i wszyscy mu potakiwali bowiem jego serce było idealne.
Jednak w pewnym momencie jakiś strzec z tłumu krzyknął:
Dlaczego twierdzisz że twoje serce jest najpiękniejsze
skoro moje jest o wiele piękniejsze od twojego.
Młodzieniec bardzo się zdziwił słysząc te słowa
a potem spojrzał na serce starca i się zaśmiał.
Serce starca biło bardzo żywo,
być może nawet żywiej od serca młodzieńca
ale było to serce poorane rozlicznymi bruzdami,
serce w którym było wiele brakujących kawałków.
Wiele tez w nim było kawałków które do tegoż serca nie pasowały.
Było to serce brzydkie które w żaden sposób nie mogło się równać
z nieskazitelnym sercem młodzieńca.
Chłopak zapytał się dlaczego starzec uważa że jego serce jest piękniejsze
skoro wszyscy widzą, że nie jest ono nawet w części tak piękne
jak jego własne serce.
Wtedy starzec rzekł, że w życiu nie zamieniłby tego serca na serce młodzieńca.
Powiedział też aby młodzieniec spojrzał na jego serce i wskazując na blizny
rzekł.
Widzisz te blizny i brakujące kawałki.
Nie ma ich tu dlatego, że ofiarowałem je z miłości dla wielu osób
a niesie to ryzyko bo często się zdarza,
że sami ofiarowujemy uczucie dla innych ,
ale oni nie dają nam nic w zamian.
Stąd te blizny bo choć dałem im cześć swojego serca, oni nie dali mi nic.
Jeśli natomiast spojrzysz uważnie dostrzeżesz,
że wiele kawałków do mojego serca niezupełnie pasuje.
Są to kawałki serca innych, które oni mi ofiarowali
i które znalazły stałe miejsce w moim sercu.
Dlatego moje serce jest piękniejsze od twojego.
Natomiast te bruzdy, które widzisz zrobili ludzie nieczuli,
ludzie, którzy mnie zranili.
Wtedy młodzieniec spojrzał na starca, zrozumiał i zapłakał.
Potem wziął kawałek swojego przepięknego serca i ofiarował go starcowi,
a starzec zrobił to samo.
Padli sobie w ramiona i rozpłakali się po czym odeszli razem w wielkiej
przyjaźni.
Młodzieniec włożył część serca starca do swojego serca
w miejsce brakującego kawałka który dał starcowi.
Ten nowy kawałek pasował tam, choć nie idealnie,
co zmąciło doskonałą harmonię serca młodzieńca.
Nigdy jednak wcześniej serce młodzieńca nie było tak piękne jak w tym momencie
i młodzieniec dopiero teraz to zrozumiał.
